Οι απρόσκλητοι επισκέπτες του κήπου

Η αυλή ή ο λαχανόκηπος μας γενικότερα μπορεί να φιλοξενήσει απρόσμενους επισκέπτες που τις περισσότερες φορές όταν τους αντικρίζουμε μας κάνουν και ανατριχιάζουμε. Οι επισκέπτες αυτοί βρίσκουν πολλές φορές ένα ασφαλές σπίτι και δεν κινδυνεύουν από άλλους θηρευτές ενώ μπορεί να εγκατασταθούν τυχαία πχ λόγω μιας κακοκαιρίας και να τους φέρει ο άνεμος.
(Όλες οι εικόνες προέρχονται από σπίτι και έχουμε αποθανατίσει τους απρόσμενους επισκέπτες) 

Κάμπιες : Το επιστημονικό όνομα από τις κάμπιες των πεύκων είναι Thaumatopoea pityocampa. Αυτές οι κάμπιες κρέμονται στις φωλιές τους απο τα λεγόμενα κουκούλια από το Φεβρουάριο έως τον Ιούλιο. Οι κάμπιες μένουν στα
κλαδιά και τρέφονται αποκλειστικά με πευκοβελόνες. Όταν ωριμάσουν κατεβαίνουν στο έδαφος σε μεγάλες πομπές.







Οι σκαντζόχοιροι είναι νυκτόβια θηλαστικά, αλλά μερικά είδη βγαίνουν και κατά τη διάρκεια της ημέρας.Οι σκαντζόχοιροι του δάσους έχουν σχετικά λίγους εχθρούς, κυρίως πουλιά και ειδικότερα κουκουβάγιες, αλλά και νυφίτσες, σκύλους, φίδια, αλεπούδες , λύκους κ.α.. Οι άγριοι σκαντζόχοιροι μπορούν να πέσουν σε χειμέρια νάρκη. Το αν θα το κάνουν εξαρτάται από τη θερμοκρασία, την αφθονία του φαγητού και το είδος τους.Ο σκαντζόχοιρος είναι σχεδόν παμφάγος. Τρώει έντομα, σαλιγκάρια, βατράχια, αυγά, φίδια, κουφάρια, μανιτάρια, χόρτα, ρίζες. Οι σκαντζόχοιροι έχουν μεγάλη διάρκεια ζωής σχετικά με το μέγεθός τους (ένα ποντίκι ζει 2 έτη και ένας μεγάλος αρουραίος 3-5 έτη). Τα μεγαλόσωμα είδη σκαντζόχοιρου ζουν 4-7 χρόνια ελεύθερα (μερικά έχουν αναφερθεί ότι ζουν έως και 16 χρόνια).


Οι χελώνες τρέφονται κυρίως με φυτά αλλά θεωρείται παμφάγο ζώο. Τους χειμερινούς μήνες οι χελώνες πέφτουν σε χειμέρια νάρκη και η αναπαραγωγή τους γίνεται τους θερινούς μήνες, γεννώντας από 2 ως 12 αυγά. Γενικώς δεν θεωρούνται απειλούμενα είδη αλλά ο πληθυσμός τους έχει περιοριστεί τα τελευταία χρόνια κυρίως λόγω του ανθρώπου. Είναι τα πιο μακρόβια σπονδυλόζωα, εν τούτοις η ανάπτυξή τους είναι γρήγορη, με την γεννητική ωρίμανση να επιτυγχάνεται πριν τα 10 χρόνια για τα αρσενικά και λίγο πιο μετά για τα θηλυκά. Καθοδηγούνται κυρίως από την όσφρηση και η όρασή τους είναι αρκετά καλή με δυνατότητα διάκρισης των βασικών χρωμάτων,ενώ η ακοή βασίζεται κυρίως στους κραδασμούς των υποστρωμάτων. Έχουν επίσης ιδιαίτερα ανεπτυγμένη την αίσθηση του τόπου(φιλοπατρία) επιλέγοντας συγκεκριμένα μέρη διαβίωσης.


Ο βάτραχος είναι ένα αμφίβιο. Τα πιο συνηθισμένα είδη βατράχου στην Ελλάδα είναι ο πράσινος βάτραχος και ο κοινός. Το σώμα του βατράχου μπορεί να χωριστεί σε δύο μέρη: στο κεφάλι και τον κορμό. Το κεφάλι έχει σχήμα τριγωνικό και μπροστά υπάρχει το στόμα, που φτάνει μέχρι τ' αυτιά. Το χρώμα του σώματος των βατράχων είναι από ανοιχτό μέχρι και σκούρο καστανό και στην κοιλιά κιτρινωπό. Ο βάτραχος  όπως και ο χαμαιλέοντας, μπορεί να αλλάζει χρώμα και να προσαρμόζεται καλύτερα στο περιβάλλον του, και έτσι να αποφεύγει τους εχθρούς του. Το μέγεθος του βατράχου ποικίλει ανάλογα με το είδος του. Οι βάτραχοι κοάζουν, όταν είναι σε περίοδο αναπαραγωγής, αλλά και σ' όλες τις εποχές του χρόνου, κυρίως το βράδυ, όταν η ατμόσφαιρα είναι υγρή. Η φωνή του βάτραχου λέγεται "κόασμα" ή "κοασμός" το δε ρήμα "κοάζω" επί ανθρώπων: μιμούμαι τη φωνή του βάτραχου (κοάξ-κοάξ). Σπουδαιότεροι εχθροί του βατράχου είναι τα φίδια, οι πελαργοί, οι γερανοί και άλλα πουλιά. Οι βάτραχοι τρέφονται κυρίως με σκουλήκια και έντομα, που τα πιάνουν με τη βοήθεια της γλώσσας τους που είναι μακριά.



Η αράχνη ανήκει στα αρθρόποδα και δεν είναι έντομο, καθώς έχει οκτώ πόδια και το σώμα της χωρίζεται σε κεφαλοθώρακα και κοιλιά.
 Λίγα είδη είναι επικίνδυνα για τον άνθρωπο, όπως η ταραντούλα της οποίας το δάγκωμα πονάει αρκετά, και η μαύρη χήρα, το δηλητήριο της οποίας προκαλεί παράλυση των νεύρων και ακόμα και το θάνατο.
 





Το σώμα της σαρανταποδαρούσας είναι μεγάλο σε μήκος και ευκίνητο. Έχει 21 ίδιες ζώνες, εκ των οποίων ξεκινούν ισάριθμα ζεύγη αρθρωτών ποδιών. Το πρώτο ζεύγος έχει μεταμορφωθεί σε άγκιστρα, τα οποία έχουν μορφή σαγονιού. Από αυτά εκχέεται δηλητήριο. Στα πλάγια του κεφαλιού έχει τέσσερα μάτια και στο πάνω μέρος ένα ζευγάρι κεραίες, οι οποίες είναι μικρές. Οι σαρανταποδαρούσες ζουν κάτω από πέτρες στις περιοχές της Μεσογείου και τρέφονται με έντομα και νύμφες εντόμων.




Το ποντίκι ένα μικρό ζώο της κλάσης των θηλαστικών, και της τάξης των τρωκτικών. Είναι το πιο γνωστό και το πιο διαδεδομένο τρωκτικό στον κόσμο. Είναι δραστήριο κατά το λυκόφως και τη νύχτα, παμφάγο, αρχίζει να αναζητά την τροφή του μόλις πέσει το σκοτάδι. Ζει σε μικρές "ανδροκρατούμενες" οικογενειακές ομάδες. Μερικές φορές τα αρσενικά δίνουν τρομερές μάχες για να εξασφαλίσουν την θέση τους στην ιεραρχία της ομάδας. Ζει δυόμιση χρόνια περίπου και είναι πολύ γόνιμος: Ζευγαρώνει όλο το χρόνο και το θηλυκό γεννά 4 έως 8 φορές το χρόνο, από 7 έως 10 μικρά κάθε φορά. Τα ποντικάκια μπορούν να έχουν τα δικά τους μικρά μόλις φτάσουν σε ηλικία 2 μηνών. Τα ποντίκια έχουν πολλούς εχθρούς, όπως τη γάτα, τα φίδια και την κουκουβάγια που περιορίζουν τους πληθυσμούς τους. Bέβαια ο μεγαλύτερος εχθρός του είναι ο άνθρωπος που τα εξοντώνει είτε άμεσα (ποντικοφάρμακα,φόλες) είτε έμμεσα (φυτοφάρμακα κ.ά.). Το μήκος του σώματος ενός ενήλικου ποντικού κυμαίνεται από 6 έως 10 εκ.



Το αγιόφιδο εξαπλώνεται στην νοτιοανατολική Ευρώπη και σε όλη σχεδόν την Ελλάδα και απαντάται σε περιοχές με πετρώδες και βραχώδες υπόστρωμα, σε φρύγανα, καλλιέργειες ακόμα και σε κήπους  και σε ερείπια από κατοικημένες περιοχές. Είναι ένα μεσαίου μεγέθους φίδι με μήκος σώματος να φτάνει τα 130 εκατοστά. Το κεφάλι είναι πιεσμένο, με μικρά μάτια και χαρακτηριστικές κάθετες κόρες που χαρακτηρίζουν τα είδη οχιάς, και του δίνουν το κοινό αγγλικό όνομα: γατόφιδο. Το κύριο χρώμα του σώματός του είναι μπεζ/γκρι/καστανό με σκούρες καστανές κηλίδες στη ράχη και μικρότερες στα πλευρά, με το κεφάλι να εμφανίζει σκουρόχρωμες ταινίες που μοιάζουν με σταυρό. Το αγιόφιδο δραστηριοποιείται την ημέρα αλλά κατά τους ζεστούς μήνες είναι ενεργό μέχρι αργά το απόγευμα ή ακόμα και τη νύχτα. Είναι κυρίως εδαφόβιο φίδι αλλά έχει και αναρριχητικές ικανότητες. Η διατροφή του βασίζεται στις σαύρες, όμως καταναλώνονται και πουλιά και μικρά θηλαστικά. Έχει δηλητήριο με το οποίο σκοτώνει την τροφή του, αλλά το πολύ μικρό στόμα του και η ύπαρξη δηλητηριωδών δοντιών στο πίσω μέρος του στόματος το καθιστούν εντελώς ακίνδυνο για τον άνθρωπο, ενώ ο «πράος» χαρακτήρας του επιτρέπει να μπορεί να «ενσωματωθεί» στη θρησκευτική παράδοση της χώρας μας.






Όλοι αυτοί με την δικιά μας επίσκεψη εξαφανίζονται !!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου